Дүйсенбі, Қаңтар 22

Жүкел Хамай. Мен өлең жазған болуым мүмкін…

 \r\n\r\n \r\n

*  *  *

\r\nКүзде қоңыр белден\r\nЕл етекке түскен тұста\r\nЖұртта қалған ақсақ қоңыр қозының\r\nМаңырағанын естіп,\r\nМен өлең жазған болуым мүмкін.\r\n\r\nКөктемде қара үйдің іргесі түріліп,\r\nҚара жел аңыраған тұста\r\nОшақ басында отырған\r\nЖетім қара қызды көріп,\r\nМен өлең жазған болуым мүмкін.\r\n\r\nЖазда сары шіркей қаумалап,\r\nСары ұлдың бетін\r\nАрлы-берлі талаған тұста\r\nҚауқарсыз саусақтарын аялап,\r\nМен өлең жазған болуым мүмкін.\r\n\r\nСары інген ботасынан жеріп,\r\nСары даласына қарай босқан тұста\r\nҚалың ел – қазағымды ойлап,\r\nМен өлең жазған болуым мүмкін.\r\n\r\nҚырқадан екі сыңар қарлығаш\r\nҚайшыласа қарсы ұшқан тұста\r\nТағдыры тоғысар ма, деп қаймығып,\r\nМен өлең жазған болуым мүмкін.\r\n\r\n \r\n

КЕШІРІҢДЕР…

\r\nМен көрген Ай,\r\nЖұлдыз,\r\nАспан – көкала\r\nКешіріңдер, Мені?\r\n\r\nМен жұлған шөп,\r\nлақтырған тас,\r\nҮзген тошала\r\nКешіріңдер, Мені?\r\n\r\nМен еркелеген Ана,\r\nОйнаған бала,\r\nМінген тай-құлын,\r\nқозы,..\r\nЖүгірткен тазы,\r\nҰшқанқұс\r\nКешіріңдер, Мені?\r\n\r\nМен жарған\r\nжұмыртқа,\r\nЖорғалаған құмырсқа,\r\nТау, қырат,\r\nКөлбеген дала,\r\nІшкен бұлақ,\r\nаунаған құрақ\r\nКешіріңдер, Мені?\r\n\r\nБарар жер -\r\nбасқан топырақ,\r\nмалтаған құрт,\r\nсекірген лақ,\r\nоқылған кітап,\r\nайтылған дұға,\r\nАқылды Адамзат,\r\nДүние-ғұмыр\r\nКешіріңдер, мені?!.\r\n\r\n \r\n

ПУШКИН

\r\n \r\n\r\nПушкин деген\r\nақын болған, дейді\r\nМенен бұрын -\r\nҚылыш, карта, қатынқұмар -\r\nГраф!..\r\nЖазғандары -\r\nкедір-бұдыр,\r\nмың парақ!..\r\nсайқал, содыр…\r\nПушкин деген\r\nақын болған, дейді!..\r\n\r\nДуелдің – “патшасы”\r\nАқпатша хатшысы -\r\nПушкин деген ақын\r\nөлген, дейді\r\nОралға дейін келген,\r\nдейді!..\r\n\r\nӨлеңі жоқ,\r\nтатырлық,\r\nСөзі де жоқ\r\nаларлық!\r\nПушкин деген бір ақын\r\nБолып кеткен дейді…\r\nАбай атам\r\nқиналып,\r\nҚатынына жазған хатын\r\nәзер аударған\r\nдейді!..\r\n\r\nТүгел жұрт оны -\r\nПУШКИН дейді!…\r\n ………………………………\r\n

*  *  *

\r\nМен уақыттан озарда\r\nНе болар екен\r\nМына біздің жұпыны аулада?!.\r\n\r\nАдам сыймай…\r\nКөлік дегенің,\r\nКөк тулы президенттің\r\nҚорғаушысындай қаумалап…\r\nҚалың елім топырлап…\r\nМен дегенің бір «сопы»\r\nҚайқая ұшып бара жатпайын!..\r\n\r\nМен кетерде,\r\nНе болар екен\r\nМына біздің аулада?!.\r\n\r\nКөрген де, көрмеген де,\r\nАлыс, жақыннан күймелеп…\r\nЗередей көріс айтқан\r\nСенің алдыңа үймелеп…\r\nӘкесімен қоштасқан\r\nШық жанарлы ұлдарыма\r\nКөңіл айта кимелеп!…\r\n\r\nМен қайтқан күні\r\nНе болар екен\r\nМына біздің аулада?!.\r\n\r\nМен ғой сонда,\r\nМезгілсіз ақылым тасып…\r\nБаяғы әдетіме басып,\r\nҚайғылы сенің алдыңда\r\nКүліп жібермесем болғаны!..\r\n\r\nМен кететін күні,\r\nНе болар екен\r\nМына біздің жаман аулада?!.\r\n

УАҚЫТ

\r\nБіз еккен ақтерекке\r\nҮшқарғ аұясын салыпты -\r\nҮш отауымыз сияқты!..\r\n\r\nҚараталдың жусанына бөгіп,\r\nБізде біраз жерге барыптық!..\r\n\r\nҚапалдың қары қалыңдап,\r\nСаршағанның мұзы кетпейтін\r\nболыпты!..\r\nМен саған жақындап,\r\nСен маған еніп,\r\nЕкеуіміз бір адамдай толыптық!\r\n\r\nШайыңды құй,\r\nкемпірім!..\r\nСарымайыңмен сапырып,\r\nТерімді сүртіп,\r\nӨзім ғана білетін\r\nСол бір гүлді\r\nсаған арнап берейін!..\r\n\r\nБатар Күнде\r\nуақытпен таласып,\r\nКөкжиеккке жақындап барады!..\r\nАсықпа,\r\nнемерелеріңнің\r\nортасында ойна,\r\nСырмағыңды көп сырма,\r\nКөзің талар\r\n БЕЙУАҚТА!..\r\n\r\nСонан шалың келгенде,\r\nЕкеуіміз жұптасып,\r\nБұрынғылар жолымен\r\nҚоңырға қайта бір\r\nбарармыз!..\r\nҚоңырқаздың\r\nқаңқылын,\r\nСаралқаздың\r\nсаңқылын\r\nестіп,\r\nБаяғыдай тағы бір көңілденіп\r\nқайтармыз!..\r\n

 *  *  *

\r\nКүміс жусанның исі аңқып,\r\nКөкшіл сағым мүлгиді.\r\nСамайымды самал тарап,\r\nЖартастан естіп күлкіңді!..\r\n\r\nСары жайлаудың соңғы күні,\r\nАт ағашты айнала ұшқан\r\nСәнді сарала торғаймен бірге,\r\nУақыттың күміс қоңырауына ұқсап,\r\nСыңғырлаттым бір күйді!..\r\n\r\nЖайлаудың сол соңғы күні\r\nСенің күлкің шоқ қарағайдан естіліп…\r\nСолған түрлі жапырақтар\r\nШыт көйлегіңнің бедеріндей көрініп…\r\nКөкала марқа жұлған көк гүлдің сабағын\r\nКөңілде қалардай сонша бір аядым!..\r\n\r\n \r\n

*  *  *

\r\nАл, енді…\r\nЖасиісті, бұйражүн\r\nқозыларөріледі…\r\nКүнбатпай… ымыртта\r\nкөкжиектүріледі…\r\nСушылторғаймыңжыл\r\nбұрынғыбалапан…\r\nСенбілетін\r\nсолбірәнгеегіледі…\r\nАқбұлтаспанда\r\nәжеңніңшүйкесіндей\r\nсөгіледі…\r\nКөкіреккебіртамшы\r\nтамыпкеткендей\r\nсезіледі…\r\n\r\nАл, сонан…\r\nСолбіржақтан\r\nқоскөгілдертырна\r\nұшыпкеледі…\r\nКүнібойықосақталып\r\nАнауақшилідөңде\r\nкөрнеуқоқи-шоқи\r\nойнайды…\r\nОныкөргенкәріәкеңнің\r\nкөзіне\r\nбалалығыелестеп,\r\nСағымдайкөлбеген\r\nкөкдаланыңелесіне\r\nқаншасүңгіседе\r\nтоймайды…\r\n\r\n \r\n

*  *  *

\r\nКешкілік,\r\nАспан жиегінде\r\nЖалғыз қалатын\r\nЕсекқырғандай\r\nАлатауға\r\nБұрындай төбелерінен\r\nкөз салып,\r\nДаңқа алжып,\r\nжанары солған қарт жазушыдай\r\nқайдағы бір естеліктер айтып…\r\nЖелтоқсанныңбасында\r\nҚыстауүйшіктеншыққан\r\nкөтеремтоқтылардай\r\nоңменсолыауысқан\r\nкөп “ақын” басқостық.\r\n\r\nБаяғыәңгімелер…\r\nБілтелішамсәулесінен\r\nелесберіп,\r\nЕлінеөкпелікейбір “есті”\r\nҚаптауынқопарып,\r\nҚасжауынқиратыпкелгендей,\r\nТалдыданбарғанменіңалдымда\r\nПай-пай, шіркін!..\r\nҚұрт-қабыныңауызынсөгіп,\r\nағытыла, ақтарылып,\r\nАтасынақауышқанкезбедей,\r\nАйлытүнде, әдемі-ақбөсті -\r\nАңсарымсолболғандай!..\r\nӘй, өлерін ұмытқан,\r\nақжүрек ақындар-ай!..\r\n

*  *  *

\r\nТұман етек сұры бұлт\r\nҚаратал бойын тұмшалап\r\nТөңірек уақсыз жаңбырға\r\nмалтығып,\r\nБұлт үсті:\r\nКөк аспан\r\nКөк туды желбіретіп,\r\nЖер асты:\r\nынтығып,\r\nӘлде кімдер тәуелсіздік\r\nтойлап жатқандай\r\nАуық-ауық\r\nкөне қанды қоңыр саулық\r\nтарлау жұла маңырап,\r\nБұралқы сары кәнденді\r\nқанды шуына қызықтырып\r\nАқ маңдай қызыл тұсақ\r\nегіз туды…\r\n

 *  *  *

\r\nЕскі,\r\nТым ескі\r\nЖәне уақыттан жаңылған\r\nТаңы уақытында атпайтын,\r\nКүні уақытында батпайтын\r\nМына бір елдің\r\nАдамдары неткен қайғылы\r\nИттері неткен көңілді?!.\r\n\r\nҚұйысқанға ілінген құмалақтай\r\nҚу бақанда қуарған\r\nкөне мыс қоңырау:\r\n”Алыптар туатын Ел\r\nОсындай болады!” – дегендей\r\nҚоңыр желдің ырғағымен\r\nҚоқаң-қоқаң етеді!

One Comment

  • Танымы теңізден терең, таланты Алатаудан биік, ғажайып ақын екен. Бұрын қайда жүрген? қазір қайда тұрады екен?

Жауап жазу

Your email address will not be published.